C.v. van een tweelingmoeder

-

Kerncompetenties:
Snel werk- en denkniveau, brede algemene ontwikkeling en sterk analytisch vermogen. Organisatorisch zeer sterk met een goed ontwikkeld gevoel voor urgentie, prioriteiten en deadlines. Helder en doelgericht in communicatie, met overtuigingskracht en oog voor detail. In staat om knelpunten vroegtijdig te signaleren, vooruit te denken en te anticiperen. Sterk in multitasking, agendaplanning en het bewaken van overzicht (helikopterview). Betrouwbaar, punctueel en zorgvuldig, met een mensgerichte, geduldige en positieve werkhouding.

Prestaties na negen maanden: vier maanden lang elke drie uur kolven, negen maanden lang functioneren op vier uur slaap per nacht, circa vierduizend luiers verschoond, circa drieduizend kilometer gewandeld met de kinderwagen, circa honderdtachtig uur strijk weggewerkt, circa twaalfduizend foto's geordend en circa veertig pakken Nutrilon leeggeschept.

Hobbies en interesses:
Wandelen, fotografie en babyzwemmen.

Populaire posts van deze blog

Meisjesdromen

-
Als kind wilde ik als Inger Nilsson de avonturen van 'Pippi Langkous' beleven. Als puber wilde ik als Roberta de Brito in een wit minirokje met een getinte jongen in een strandtent 'de Lambada' dansen. Als tiener wilde ik in als  Jennifer Grey  in een zachtroze dansjurk de 'Time of my life' als finaledans van de vakantie dansen. Als twintiger wenste ik Brooke Shields te zijn, die met een jongen van haar leeftijd  op een onbewoond eiland terechtkwam in 'The Blue Lagoon'. En als dertiger droomde ik weg bij het liefdesverhaal van Rachel McAdams met Ryan Gosling in 'The Notebook'. Meisjesdromen. Ze horen erbij op die leeftijden. Laatst had ik zo'n avondje dat ik op Youtube zat te struinen en het sentiment herbeleefde. Toen vroeg ik me af hoe Inger,  Roberta, Jennifer, Brooke, Rachel  er nu uitzien. Via Google afbeeldingen had ik van de vier van hen direct actuele foto's op mijn computerscherm. Maar van Roberta de Brito, dat elfjarige lam...
Lees verder »

Air Crash Investigation

-
Zo nu en dan heb ik een periode dat ik op Netflix of National Geografic in een interessante documentaire of serie beland. Ik heb er weer één: Air Crash Investigations. Het is niet gek dat ik op deze serie aanga want ik sta  behoorlijk ondervindend, onderzoekend en reflecterend in het leven. Ik had zelfs lange tijd de droom  om rechercheur te worden . Elke aflevering neemt je  mee in een simulatie van de vlucht, de crash en  het onderzoek.  Het is fascinerend hoe realistisch en verhalend dat in beeld gebracht wordt. In enkele gevallen  overleven de passagiers de crash door het knappe handelen van de piloten .  Maar in de meeste gevallen ontvouwt zich een worst case scenario. Veelal als gevolg van een technische fout of doordat de piloten niet volgens het boekje handelden.  Het einde van elke aflevering toont hoe vliegmaatschappijen en  vliegtuigbouwers alles in het werk stellen om een dergelijke ramp in het vervolg te voorkomen. De luchtvaarti...
Lees verder »

Welkom Sinterklaas

-
Vanaf de steiger bij het Scheepvaartmuseum zingt Dirk Scheele met zijn pietenband het publiek toe. Mijn kleine pietjes en hun vriendjes zingen uit volle borst mee. De stoomboot, met Sinterklaas op de voorsteven, vaart na een lange reis over zee het Oosterdok binnen. Bíjna zet de Sint voet aan wal en zal de burgemeester van Amsterdam hem officieel welkom heten. De kinderen staan te popelen. Eindelijk gaan ze horen hoe blij Sinterklaas is om weer in Nederland te zijn. Dat hij alle namen nog uit zijn hoofd kent. Dat de inpakpieten nachtenlang hebben doorgewerkt. Dat tweehonderd bakpieten bergen pepernoten hebben gebakken. Dat Amerigo staat te trappelen om de daken op te gaan. Maar dan volgt het grote welkomstmoment. ‘Hallo Sint, fijn u te zien’, zegt Femke Halsema. ‘Ook fijn om u te zien’, antwoordt Sinterklaas. En dat was het. Geen warm welkom. Geen feestelijke introductie. Geen strikpiet die nog snel een losse veter van de Sint vastmaakt. Geen poetspiet die de staf en de mijter een laat...
Lees verder »

De hoogste toon

-
Gemiddeld lezen Nederlanders twaalf boeken per jaar. Vanuit een antropologisch perspectief zegt zo’n gemiddelde iets interessants over hoe wij als cultuur omgaan met verhalen: ze zijn aanwezig in ons leven, maar altijd in beperkte, afgebakende vorm. Omdat ik een passie heb voor woorden, teksten en verhalen zou je misschien verwachten dat mijn eigen gemiddelde vele malen hoger ligt. Maar dat is niet het geval.  Want één: hoe méér bladzijdes een boek heeft, hoe mínder ik me uitgenodigd voel om het te lezen. Alsof omvang op zichzelf al een drempel wordt in de relatie tussen lezer en tekst. T wee: ik ben vooral geïnteresseerd in filosofie en levenswijsheden en minder in genres als romans, sciencefiction of thrillers. Ook dat is misschien te zien als een vorm van culturele selectie: niet elk narratief spreekt dezelfde laag in mij aan.  En ten derde is voor mij een boek met taal- of constructiefouten of een moeilijke schrijfstijl al bij bladzijde twee einde verhaal. In die zin speel...
Lees verder »