Meisjesdromen

Als kind wilde ik als Inger Nilsson de avonturen van 'Pippi Langkous' beleven. Als puber wilde ik als Roberta de Brito in een wit minirokje met een getinte jongen in een strandtent 'de Lambada' dansen. Als tiener wilde ik in als Jennifer Grey in een zachtroze dansjurk de 'Time of my life' als finaledans van de vakantie dansen. Als twintiger wenste ik Brooke Shields te zijn, die met een jongen van haar leeftijd op een onbewoond eiland terechtkwam in 'The Blue Lagoon'. En als dertiger droomde ik weg bij het liefdesverhaal van Rachel McAdams met Ryan Gosling in 'The Notebook'. Meisjesdromen. Ze horen erbij op die leeftijden. Laatst had ik zo'n avondje dat ik op Youtube zat te struinen en het sentiment herbeleefde. Toen vroeg ik me af hoe Inger, Roberta, Jennifer, Brooke, Rachel er nu uitzien. Via Google afbeeldingen had ik van de vier van hen direct actuele foto's op mijn computerscherm. Maar van Roberta de Brito, dat elfjarige lambadameisje met haar glanzende haren en lange benen, niet. Op verschillende fora en sites las ik dat zij een jaar na het opnemen van de clip is overleden. Slik. Maar toen vond ik een filmpje waarin Chico, de jongen met wie zij de Lambada danste, geïnterviewd werd. Hij toonde in dat interview een foto van zijn huwelijksdag, waarop Roberta de Brito stond. Hij ontkrachtte de verhalen dat zij overleden zou zijn en hij vertelde dat ze de media mijdt. Daarna vond ik toch een vrij recente foto van haar en het kan naar mijn idee niet anders dan dat zij dat is. Gelukkig, dacht ik, ze leeft. Ik vond het leuk om haar nu als een volwassen vrouw te zien. Mijn idolen van toen zijn inmiddels veertig jaar of ouder en hebben een gezin, een huishouden, een baan. Ikzelf loop ook tegen de veertig, mijn meisjesdromen zijn over. Het is nu de beurt aan mijn kids. Ik gun hen veel mooie avonturen, minirokjes en witte stranden.